Yorkshire Pudding

De bovenstaande foto laat een typisch Engelse maaltijd zien.
Het is de Sunday Roast.
Op zondag maakt moeders een volledige maaltijd, met alles er op en er aan.
In Nederland zie/zag je ook vaak op zondag het stooflapje, het suddervlees op het bord.
Dus zo gek is dat niet.

De meeste voedingsmiddelen op het bord worden vast wel herkend door Nederlanders.
Maar vrijwel zeker niet wat er rechtsonder op het bord ligt.
Het ziet er wat vreemd uit.
Ik heb het ook in andere gedaantes zien.
Eens zag ik het en vroeg mijn vrouw wat de mensen op de aangrenzende tafel kregen opgediend.
Was dat een ontplofte pannenkoek of zo.

Nadat mijn beter helft bekomen was van de lach en het verslikken in haar eigen eten, vertelde ze mij dat dit Yorkshire pudding was.
Het is een deeg-gerecht, dient als een soort opvuller in mijn ogen.
Ooit heb ik het geproefd en vond het smakeloos.
Het is weg te werken als je er voldoende jus (in het engels "gravy") overheen doet.

Maar als ik kan, zorg ik er voor dat ik het niet op mijn bord krijg.
Mijn theorie is dat ik niets lust wat in het Engels "pudding" als benaming heeft.
==========================================

Christmas pudding

In sommige Nederlandse media wordt geschreven over de bezuinigingen van de Britse koningin.
Waar bezuinigt een werkgever het eerste op?
Juist: het personeel.

Koningin Elizabeth ll vond een post om dat te doen.
Elk jaar met Kerst krijgt het personeel een Christmas pudding.
Die werd eerst massaal (vast wel met een korting) ingeslagen bij het exclusieve warenhuis Harrods of bij de Koninklijke bakkerij Fortnum & Mason.
Voortaan koopt de koningin de puddings voor het personeel bij supermarktketen Tesco's.
De familie zelf zal ongetwijfeld blijven genieten van de versie van de koninklijke bakkerij.

Maar wat is die pudding precies?
Er wordt veelvuldig de plank misgeslagen als men het er in Nederland over heeft.
Het heeft helemaal niets uit te staan met wat in Nederland wordt beschouwd als pudding.
Het is een soort cake; op de foto bovenaan dit stuk is dat duidelijk.
Er zitten veel rozijnen, soms noten en gedroogd fruit in verwerkt.
Een belangrijk bestanddeel is brandy.

Door de brandy is de Christmas pudding een heel apart verschijnsel op cake-gebied.
Hij blijft goed, soms is hij zelfs na 5 jaar nog eetbaar.
Voor veel mensen in de UK is het een heel speciale tractatie.
Of ik er ooit aan zal wennen?
Ik betwijfel het.
========================================

Tourist op eigen Eiland: Bonchurch, Isle of Wight

Vanaf Ventnor kan je een hele mooie wandeling langs de kust maken, helemaal naar Bonchurch en zelfs nog verder als je in staat bent om wat te klimmen.

Een van de eerste dingen die je in Bonchurch tegenkomt, is de pottenbakkerij. Het is meestal wel open of er staat een bordje voor het raam: "Ik ben zo weer terug, rond 2:30 " (In het Engels uiteraard.)
Waarschijnlijk vanwege vervelende ervaringen is er ook een bordje: "In dit gebouw wordt geen (contant) geld bewaard." Triest dat het nodig is, net als het stevige hangslot op de deur.

Het is ook mogelijk om een hele stijle klim te overwinnen. Het is de enige mogelijkheid vanaf die plek om bij de oude kerk te komen. Hij is volgens de historici in de 11e eeuw gebouwd. Het is de oudste kerk die ik in mijn ervaring heb gezien.

Er kleeft flink wat geschiedenis aan het dorp Bonchurch. De naam alleen al geeft genoeg om te overdenken. Het is een verbastering van Boneface's Church.
De kerk is gewijd aan St.Bonifacius. Dit was niet zijn doopnaam, die zou Winfried zijn geweest. De naam is Latijn voor de "Weldoener". Hij was een Angelsaksische prediker, geboren rond 675 AD in het Koninkrijk Wessex, dus voordat de natie Engeland ontstond.

Hij is uiteindelijk heilig verklaard vanwege de betrokenheid bij de kerstening van een deel van Duitsland. In 754 AD werd hij met 52 geloofsgenoten vermoord door de Friezen. Een feit dat er bij mij tijdens de ouderwetse geschiedenislessen in is gestampt: "In 754 na Christus, Bonifacius werd bij Dokkum vermoord."

Dit zou hem zijn volgens de kunstenaar Cornelis Bloemaert. De gravure is gemaakt in 1630, dus ik kan niet instaan voor een werkelijke gelijkenis.
Als je ooit zijn graf wil bezoeken: dat is te vinden in Fulda, in Duitsland.
====================================================

Waarom heet een kater in het Engels een "hangover"?

Misschien heb je je wel eens afgevraagd waarom een kater in het Engels een hangover wordt genoemd?

Voor de reden moeten we een beetje terug in de tijd. In de 19e en ook nog in het begin van de 20e eeuw was een deel van de Engelse bevolking erg arm. Zo'n 30% van de mensen leefde in pure armoe en daarvan had een derde zelfs geen dak boven het hoofd. Er zat in zo'n geval niet veel anders op dan buiten te slapen, iets wat zelfs in onze moderne tijd eigenlijk nog te veel voorkomt.

Als het koud en guur was, of zelfs vroor, was er een mogelijkheid voor de arme sloebers om toch binnen te slapen. Voor een paar pennies kon je terecht in een "doss house". Aldaar had je twee mogelijkheden om te slapen.
Voor 4 pennies kon je in een soort doodskist slapen; niet erg gerieflijk. Het was niet meer dan een kist met wat lakens of een strooien matras op de bodem.

Voor velen was 4 pennies een bedrag wat ze onmogelijk konden betalen. Het alternatief kostte maar 2 pennies: de "hangover rope". Het was niet meer dan een touw waar je half over heen hing en zo moest slapen, maar men was in ieder geval binnen.

Een van de sociale problemen in deze tijd was alcoholisme. Je kan je indenken dat nogal wat mensen na een werkdag van 10 tot zelfs 18 uur vergetelheid zochten in de drank. Even weg uit de miserie. Soms ging het hele dagloon of weekloon er aan. Dit waren meestal mensen die gewoon een gezin hadden en een plek, waar ze woonden. Vaak niet meer dan een kamer, waarin alles moest gebeuren en waar men leefde en sliep.

Als zo'n zatlap dan thuis geraakte, hadden de vrouwen vaak geen trek om zo'n vent binnen te laten. Je kan je indenken dat ze er niet erg fris uitzagen en riekten. In andere gevallen lukte het niet eens om thuis te komen.

Ook dan bracht de "doss house" uitkomst. Er werd contant betaald om over het touw te hangen, de dronkeman was zich er toch niet bewust van waar hij werd neergezet. Als betalen niet lukte, werden de twee pennies "op de lat" geschreven; ouderwets krediet.

De volgende dag zagen dit soort mensen er niet bepaald florissant uit. Je kan je dan voorstellen, dat er gevraagd wordt: "Wat zie jij er uit! Wat is er met je gebeurd?"
Antwoord: "I had a hangover."

Het spraakgebruik heeft de betekenis van het woord "hangover" een beetje veranderd, maar de herkomst is nog steeds duidelijk.
======================================

Weet je wie dat was?

                                         Lily's Cafe

Op het moment dat mijn vrouw op haar scootmobiel Lily's Cafe in Seaview is genaderd, komt een vrouw met twee hondjes haar tegemoet. De hondjes gaan behoorlijk tekeer. Mijn vrouw stopt om te zien of het veilig is om over te steken en de beestjes stoppen onmiddellijk. Wanner ze weer verder wil, begint het geblaf weer.

De vrouw verontschuldigd zich. Ze legt uit dat de gekke dieren denken dat zij de wielen in beweging brengen met hun geblaf. Ze doen dit bij grasmaaiers, scootmobiels en alles wat maar kleinere wielen heeft dan een auto. Mijn vrouw en ik lachen smakelijk om dit gekke verhaal en de vrouw lacht mee.

Als ze verder loopt, komen er een paar mensen aangelopen die duidelijk in de ernaast gelegen bistro willen gaan eten. Een man, die we al eerder hebben gesproken, wijst haar na en steekt tegen ons van wal: "Weet je wie dat is? Vast niet. Het is Clare Francis, misschien zegt dat iets meer? Het is de eerste vrouw die de wereld rond heeft gevaren en ze heeft 8 bestsellers geschreven."

Onder de indruk kijken we in de richting van de vrouw met haar honden, die inmiddels bijna uit het gezicht is verdwenen. Als we in The Old Fort wat drinken, besluiten we om haar even op te zoeken op Wikipedia.

                                                      Clare Francis in 2008

https://en.wikipedia.org/wiki/Clare_Francis

Ze is wat veranderd, duidelijk ouder geworden, maar het was haar echt. Haar ziekte zal haar ook niet echt goed gedaan hebben.

Elke keer weer zijn we verbaasd over wie je hier op the Isle of Wight tegen het lijf kan lopen. Misschien dat ik ook nog eens Mark King zal tegen komen. De leider en bassist van de band Level42. Ook hij komt van hier. En helemaal gelijk om hier te wonen. Beter kan eigenlijk niet.
====================================================

Eb

Het heeft behoorlijk gestormd vannacht en het duurt altijd wat uren voordat de zee daarna is gekalmeerd. Het is daarom altijd een mooi gezicht om op dit soort momenten even naar de kust te gaan en naar de zee te kijken. Daar kan echt geen tv tegenop.

Het zou laag water moeten zijn, maar de golven slaan krachtig tegen de zeewering en spatten dan schuimend uiteen. Meer mensen vinden dit een mooi schouwspel: mensen met honden en mensen met kinderen. Er is een stel met een tweeling van een jaar of 5. Al gauw hebben ze een stel diepe plassen gevonden en staan daarin te dansen. De ouders kennen hun kroost en hebben ze uitgedost in hoge laarzen en plastic regenkleding.

Een jong moedertje komt voorbij met een baby in een draagzak. Ze gaat bij de walkant staan en laat het kleintje genieten van de geluiden van de zee. Ik kan me voorstellen dat dit rustgevend is voor een zuigeling. Een plotseling opduikende hoge golf slaat over de vrij hoge muur en jaagt de nu natte moeder en kind naar een veiliger plek.

Een sportief ogende jonge vrouw met een meisje van een jaar of 12 lopen zonder aarzeling het pad af, waar 's-zomers de zeilboten naar het water gereden worden. Ze hebben vrij hoge laarzen aan, maar verder geen beschermende kledij. Ik kan zien wat ze willen: er loopt een pad langs de walkant, helaas onderbroken over een lengte van zo'n 25 meter. Om van deze kant het pad te bereiken, moet je over het smalle stuk strand dat hier ligt.

Bij eb kan je dit gemakkelijk doen. En het is nu eb.
Er zijn echter heel veel verschillende soorten eb en dit keer betekent het bepaald niet dat het echt laag water is. De twee wachten tot de branding zich teruggetrokken heeft en nemen dan een sprint. Het water komt echter veel sneller terug dan wat zij blijkbaar in gedachten hadden en ze raken tot aan hun middel in het water.

Lachend komen ze terug. "Ik dacht even dat jullie het zouden halen", zeg ik,
"Het is toch niet te doen", zegt de vrouw terwijl ze de laarzen van het meisje een voor een uittrekt en laat leeglopen. Al giechelend verdwijnen ze uit mijn zicht.
Als we langs een geparkeerde auto lopen, zie ik dat de vader zijn tweeling van hun natte kledij ontdoet. Gelukkig is het niet koud.
===========================================

De Weg Kwijt

Vanaf het bankje bij de zeewering hadden we een mooi uitzicht op de branding en de schepen, die verderop richting haven voeren. De zee was kalm en het geluid van de golfslag over de kiezelstenen aan de waterkant was erg rustgevend. De lucht zag er wat grauw uit, sommige zware wolken deden sterk aan het werk van de schilder Ruysdael denken. Het gaf ons niets, het was genieten.

Een vrij kleine auto reed ons langzaam voorbij, leek erg vol. Achterop was in plaats van een sticker met "Pas Op: Baby aan Boord" eentje te zien met de tekst "Galactic Shooter on Board". De auto parkeerde op de enige invalidenparkeerplaats; verderop waren vier lege andere plaatsen beschikbaar.

Achter elkaar stapten een jongen van een jaar of veertien met een vlezig gezicht en opgeschoren haar, een iets jonger, mager jochie met iets langer haar en een brilletje en een peuter met een wel erg dikke buik uit. Het arme kind leek wel zwanger, wat op die leeftijd niet te hopen is.

De jongens liepen het trappetje achter ons af dat naar het water leidde. De jongste liep naar het water, de oudste besloot de zeewering te beklimmen via de uitstekende stenen, de driekwart literfles met energy-drink tussen de tanden geklemd. Het dikke peutertje keek het hoofdschuddend aan en zei tegen ons dat zij dat echt niet ging doen. Die trap was er niet voor niets. Zij voegde zich bij het bebrilde jochie.

Inmiddels was er een magere jonge meid uit de auto geklommen, ook zij had op de achterbank gezeten. Ze was duidelijk in de groei: de lengte van de broekspijpen was vroeger aanleiding om iemand te vragen of het hoog water was. Op haar hoofd had ze modieus haar capuchon gedrapeerd, tegenwoordig hoort dat omdat dat een hoodie is. Vloekend vroeg ze of dit nu echt moest.
"Laat me er in! Verdomme, ik bevries zowat!" Het leek me sterk, het was immers tien graden celsius.

"Hou even vast!", riep de klimmer en wierp haar de fles toe. "Doe het zelf!", riep ze behulpzaam. Hij klauterde over de rand en wierp de nu lege fles richting prullenbak. Na een paar keer missen, keek hij in onze richting en stopte hem in de bak. Hij liep naar de voorkant van de auto waar ik een vrouw kon zien zitten en ging rare bekken trekken en tegen het raam kloppen. Vanuit de auto werd iets geroepen wat hem deed stoppen. In plaats daarvan besloot hij nu in de lantaarnpaal te klimmen, wat niet erg vlotte. Het meisje stond inmiddels weer bij de auto te vloeken. Het hielp haar niet veel en ze ging op een bankje verderop zitten, alwaar ze een dramatisch boze houding aannam.

De klimmer gaf het op en liep naar de kleine kinderen aan de waterkant. Een portier aan de voorkant ging open en een kaalgeschoren man stapte uit met een pakje shag en een sigaret in de hand. Hij had een huidskleur waarvan ik altijd aanneem dat je die krijgt van veel roken: een vale ongezonde kleur. "Ga je lekker?", vroeg hij aan het boze meisje.
"Stort toch in mekaar, LUL!", riep ze. Hij haalde zijn schouders op, bleef naar haar kijken en begon te roken.

"Soms kan ik je wel wat aandoen.", zei hij tenslotte.
"Ik vermoord jou eerst!" beloofde ze.

We hadden genoeg gezien en gehoord. Verderop is nog een mooie baai waar je heerlijk kan zitten.
En daar kunnen geen auto's komen.
===========================================================