Internationale "Complimentjes"

In bijna elke taal, misschien zelfs in elke taal, kom je weinig complimenteuze uitdrukkingen tegen met vermelding van een andere natie. Het gekke is dat, waar die uitdrukkingen op duiden, normale verschijnselen in het land zelf zijn.

De zogenaamde Engelse ziekte, oftewel rachitis, kwam heus niet alleen in Engeland voor. Het was een veel voorkomende ziekte bij minder bedeelden in ons land.

Een vreemde uitdrukking is een "Amerikaans feest". Dit is een feestje waarbij iedereen iets meeneemt voor het feest, drinken of snacks. Ik ben vrij veel in de Verenigde Staten geweest, maar iets dergelijks is meer voor grote familie-reunies of buurtfeesten. Wat de Nederlander een Amerikaans feest noemt, zul je daar echt niet kunnen meemaken.

Niet verrassend is het dat in Engeland en Engelssprekende landen de uitdrukking een "Dutch party" bestaat. Dit in combinatie met "Dutch treat". Het betekent dat je zelf voor je natje en droogje zal moeten zorgen.

En "going Dutch" als je uit eten gaat, betekent dat een ieder voor zich gaat betalen.

Iets heel anders is "Dutch courage". Het houdt in dat je eerst een aantal borrels achterover slaat voordat je aan iets begint waar je vreselijk tegenop zat te kijken. Ik betwijfel of dit iets is wat echt Nederlands is. Ik heb eigenlijk alleen maar Sinterklazen aan het werk gezien met een neut op.

"Met de Franse" slag betekent half werk afleveren. Net alsof Fransen altijd slecht werk afleveren. Helaas heb ik wel kunnen constateren dat Nederlanders in staat zijn om dit te doen. De Consumentenbond dankt haar bestaan hier aan.

Een onsmakelijke is de "Spaanse kraag". Dit duidt bij een man op een groot gebrek aan hygiene. Bij het wassen of douchen worden de genitalieen overgeslagen. Dat we er een benaming voor hebben, geeft aan dat het voorkomt in Nederland.

Er zijn er nog veel meer, ik sluit af met iets wat ook in Nederland veel voorkomt. Niet voor niets zijn er in Nederland ongekend veel kerken en politieke partijen. Het komt vrij veel voor dat bijeenkomsten uiteindelijk leiden tot een opsplitsing.

Ik heb zoiets zelf meegemaakt toen er beslist moest worden of een kopje koffie wel of niet in de contributie van een schaakclub moest worden begrepen. Het resultaat was dat er daarna twee schaakclubs in het dorp waren.
Een chaotische vergadering wordt ook wel een "Poolse landdag" genoemd.
==============================================

Verwarring?

Er zijn nogal wat woorden die in het Engels een heel andere betekenis hebben dan in het Nederlands. Heb ik peppers op mijn boodschappenlijstje staan, dan verwacht mijn (Engelse) vrouw niet dat ik groene of rode pepers meeneem uit de supermarkt. Nee, ze wil dan paprika's om mee te kokkerellen.
Zo zijn er nog wel meer dingen te noemen.

Soms heb ik geen idee hoe dingen ontstaan kunnen zijn. Neem bovenstaand plaatje: een eikel in het Nederlands. In het Engels is het een acorn. Dit laatste woord is niet zo moeilijk te verklaren.
Eek, oak, eik, het ligt allemaal dicht bij elkaar. En corn ligt dit bij koren. Corn is ook mais, een maiskorrel. Het woord acorn is dus een vrij logische benaming voor de eikel.

Dit is in het Engels een squirrel. Er zit iets in van scharrelen, maar zo is het woord niet ontstaan. Het is afkomstig uit het klassieke grieks en latijn, het beestje heette skiouros, later sciurus. Het betekent "schaduw-staart". Ik zie daar wel logica in.

In het Nederlands is het eekhoorn geworden.
"Eek-" in het woord is duidelijk. Ik meldde al eerder dat eek, oak en eik dicht bij elkaar liggen.
Maar "-hoorn"? Het beestje heeft geen hoorns.

Is het wellicht ooit verkeerd begrepen door Nederlanders wat er met "acorn" bedoeld werd door Engelsen? Werd er naar een eekhoorn gewezen met een eikel in zijn bek?

Ik heb overal gezocht, maar kan geen verklaring vinden voor de Nederlandse benaming. Misschien dat er iemand is die het wel weet?
====================================

Apple crumble pie vs Appelkruimeltaart

Vandaag ben ik naar Brading geweest, naar de Romeinse villa. In het bijbehorende restaurant deed ik - voor mij - een ontdekking.

In Nederland was een van mijn favoriete taarten/gebak de appelkruimeltaart. Altijd lekker en op die manier krijg ik zelfs nog wat fruit binnen. (Wat ik normaal vrijwel nooit eet.)

In het restaurant bestelden we allebei een beker chocolademelk, lekker om warm te worden op deze vrij koude dag. Ik zie "Apple Crumble" staan op een bord. De chef beviel het van harte aan. Het stond wel bij een compleet menu, maar naar mijn gevoel kon ik niet fout gaan met zoiets. Exact dezelfde term, toch?

De chocolademelk werd direct gebracht, de rest van de bestelling liet op zich wachten.
Mijn vrouw kreeg precies wat ze verwachtte, maar ik keek verbaasd op.

Mijn vrouw zag mijn verbazing. "That is apple crumble with custard. Just what you ordered."
Dit is dus een toetje, is geen gebak. De apple crumble is warm en er zit een soort dunne vanille vla bij.
Weer wat geleerd!
=============================================

Veiligheid

In het Verenigd Koninkrijk wordt een beetje anders om gegaan met wat zaken in het verkeer. Of dit altijd beter is dan in Nederland betwijfel ik zeer. Zo zijn er veel meer ongevallen waarbij fietsers betrokken zijn in de UK dan in NL. Niet verwonderlijk als je bedenkt dat het verschijnsel fietspad iets is wat de meeste steden en dorpen niet of vrijwel niet kennen.
Daar komt bovenop dat voor de meeste automobilisten fietsers vervelende elementen zijn op de weg. Dat fietst maar steeds in de weg en houdt je vaak op.

Om voor wat veiligheid te zorgen rijden de meeste Britten met een helm op en dragen reflecterende hesjes, jasjes of rugzakken. Of het echt helpt betwijfel ik. De gemiddelde Nederlander gaat nog liever dood dan gezien te worden met een fietshelm en/of zo'n jasje. Nu ik hier in de UK woon, zou je misschien verwachten dat ik zo nu en dan gezien kan worden in zo'n outfit. Tot nu toe ben ik niet in dubio geraakt wat te doen. Naief als ik was heb ik mijn oerdegelijke ijzeren Hollandse ros meegenomen toen ik naar hier verhuisde. Maar fietsen op zo'n ding zonder versnellingen is hier ten enen make onmogelijk. Het is gewoon veel te heuvelachtig en dus laat ik mij vervoeren in bus of auto.

Iets waar ik maar niet aan kan wennen, zijn kinderen aan de riem. Soms gaat het zo ver dat men de hond los laat lopen en de kinderen op deze manier aan het lijntje houdt. Soms heb ik er wel begrip voor: bijvoorbeeld als een trottoir ontbreekt. Maar het blijft een gek gezicht als je zoiets in een winkel ziet. Even dacht ik dat het zou kunnen helpen bij het voorkomen dat de kleintjes vallen.

Niet dus.
====================================================

Snacken met ei

Elk land kent zo zijn eigen snacks. In Nederland kennen we de kroketten en dergelijke, in Spanje ga je aan de tapa's en in Turkije kan je genieten van mezes.

De Britten zouden de Britten niet zijn als ze niet hun eigen lekkernijen zouden hebben. Bijnaam voor eten in de pub is Pub Grub. Het is heel normaal in de pub eten te bestellen van de keuken, of te laten aanrukken van buitenaf. In Nederland zouden ze in het cafe raar opkijken als er een complete Chinese maaltijd of een kebab wordt bezorgd aan de klanten. Maar in de UK is het heel gebruikelijk. De staf zal onmiddellijk borden en bestek op tafel zetten als er eten van buitenaf wordt binnengebracht.

Maar er zijn ook kleine hapjes mogelijk. Hierboven zie je een foto van Scotch Eggs. Hardgekookte eieren in een krokant jasje. Denk aan een nasibal, maar dan gevuld met hard gekookt ei.

In elke pub zie je glazen potten als deze, veelal zijn de potten van een groter model. In dit geval moet je denken aan een pot augurken, waarbij de augurken zijn vervangen door hard gekookte eieren. Pickled Eggs.
Het is een andere manier van eieren eten, het is even wennen.

Iets wat je veel ziet is het volgende: men koopt een zakje chips (crisps in de UK, want chips zijn frieten) en een pickled egg. Het ei wordt vervolgens in het zakje chips gedeponeerd en aldus genuttigd.

Alles went, gewoon proberen.
=====================================

Yorkshire Pudding

De bovenstaande foto laat een typisch Engelse maaltijd zien.
Het is de Sunday Roast.
Op zondag maakt moeders een volledige maaltijd, met alles er op en er aan.
In Nederland zie/zag je ook vaak op zondag het stooflapje, het suddervlees op het bord.
Dus zo gek is dat niet.

De meeste voedingsmiddelen op het bord worden vast wel herkend door Nederlanders.
Maar vrijwel zeker niet wat er rechtsonder op het bord ligt.
Het ziet er wat vreemd uit.
Ik heb het ook in andere gedaantes zien.
Eens zag ik het en vroeg mijn vrouw wat de mensen op de aangrenzende tafel kregen opgediend.
Was dat een ontplofte pannenkoek of zo.

Nadat mijn beter helft bekomen was van de lach en het verslikken in haar eigen eten, vertelde ze mij dat dit Yorkshire pudding was.
Het is een deeg-gerecht, dient als een soort opvuller in mijn ogen.
Ooit heb ik het geproefd en vond het smakeloos.
Het is weg te werken als je er voldoende jus (in het engels "gravy") overheen doet.

Maar als ik kan, zorg ik er voor dat ik het niet op mijn bord krijg.
Mijn theorie is dat ik niets lust wat in het Engels "pudding" als benaming heeft.
==========================================

Christmas pudding

In sommige Nederlandse media wordt geschreven over de bezuinigingen van de Britse koningin.
Waar bezuinigt een werkgever het eerste op?
Juist: het personeel.

Koningin Elizabeth ll vond een post om dat te doen.
Elk jaar met Kerst krijgt het personeel een Christmas pudding.
Die werd eerst massaal (vast wel met een korting) ingeslagen bij het exclusieve warenhuis Harrods of bij de Koninklijke bakkerij Fortnum & Mason.
Voortaan koopt de koningin de puddings voor het personeel bij supermarktketen Tesco's.
De familie zelf zal ongetwijfeld blijven genieten van de versie van de koninklijke bakkerij.

Maar wat is die pudding precies?
Er wordt veelvuldig de plank misgeslagen als men het er in Nederland over heeft.
Het heeft helemaal niets uit te staan met wat in Nederland wordt beschouwd als pudding.
Het is een soort cake; op de foto bovenaan dit stuk is dat duidelijk.
Er zitten veel rozijnen, soms noten en gedroogd fruit in verwerkt.
Een belangrijk bestanddeel is brandy.

Door de brandy is de Christmas pudding een heel apart verschijnsel op cake-gebied.
Hij blijft goed, soms is hij zelfs na 5 jaar nog eetbaar.
Voor veel mensen in de UK is het een heel speciale tractatie.
Of ik er ooit aan zal wennen?
Ik betwijfel het.
========================================

Tourist op eigen Eiland: Bonchurch, Isle of Wight

Vanaf Ventnor kan je een hele mooie wandeling langs de kust maken, helemaal naar Bonchurch en zelfs nog verder als je in staat bent om wat te klimmen.

Een van de eerste dingen die je in Bonchurch tegenkomt, is de pottenbakkerij. Het is meestal wel open of er staat een bordje voor het raam: "Ik ben zo weer terug, rond 2:30 " (In het Engels uiteraard.)
Waarschijnlijk vanwege vervelende ervaringen is er ook een bordje: "In dit gebouw wordt geen (contant) geld bewaard." Triest dat het nodig is, net als het stevige hangslot op de deur.

Het is ook mogelijk om een hele stijle klim te overwinnen. Het is de enige mogelijkheid vanaf die plek om bij de oude kerk te komen. Hij is volgens de historici in de 11e eeuw gebouwd. Het is de oudste kerk die ik in mijn ervaring heb gezien.

Er kleeft flink wat geschiedenis aan het dorp Bonchurch. De naam alleen al geeft genoeg om te overdenken. Het is een verbastering van Boneface's Church.
De kerk is gewijd aan St.Bonifacius. Dit was niet zijn doopnaam, die zou Winfried zijn geweest. De naam is Latijn voor de "Weldoener". Hij was een Angelsaksische prediker, geboren rond 675 AD in het Koninkrijk Wessex, dus voordat de natie Engeland ontstond.

Hij is uiteindelijk heilig verklaard vanwege de betrokenheid bij de kerstening van een deel van Duitsland. In 754 AD werd hij met 52 geloofsgenoten vermoord door de Friezen. Een feit dat er bij mij tijdens de ouderwetse geschiedenislessen in is gestampt: "In 754 na Christus, Bonifacius werd bij Dokkum vermoord."

Dit zou hem zijn volgens de kunstenaar Cornelis Bloemaert. De gravure is gemaakt in 1630, dus ik kan niet instaan voor een werkelijke gelijkenis.
Als je ooit zijn graf wil bezoeken: dat is te vinden in Fulda, in Duitsland.
====================================================

Waarom heet een kater in het Engels een "hangover"?

Misschien heb je je wel eens afgevraagd waarom een kater in het Engels een hangover wordt genoemd?

Voor de reden moeten we een beetje terug in de tijd. In de 19e en ook nog in het begin van de 20e eeuw was een deel van de Engelse bevolking erg arm. Zo'n 30% van de mensen leefde in pure armoe en daarvan had een derde zelfs geen dak boven het hoofd. Er zat in zo'n geval niet veel anders op dan buiten te slapen, iets wat zelfs in onze moderne tijd eigenlijk nog te veel voorkomt.

Als het koud en guur was, of zelfs vroor, was er een mogelijkheid voor de arme sloebers om toch binnen te slapen. Voor een paar pennies kon je terecht in een "doss house". Aldaar had je twee mogelijkheden om te slapen.
Voor 4 pennies kon je in een soort doodskist slapen; niet erg gerieflijk. Het was niet meer dan een kist met wat lakens of een strooien matras op de bodem.

Voor velen was 4 pennies een bedrag wat ze onmogelijk konden betalen. Het alternatief kostte maar 2 pennies: de "hangover rope". Het was niet meer dan een touw waar je half over heen hing en zo moest slapen, maar men was in ieder geval binnen.

Een van de sociale problemen in deze tijd was alcoholisme. Je kan je indenken dat nogal wat mensen na een werkdag van 10 tot zelfs 18 uur vergetelheid zochten in de drank. Even weg uit de miserie. Soms ging het hele dagloon of weekloon er aan. Dit waren meestal mensen die gewoon een gezin hadden en een plek, waar ze woonden. Vaak niet meer dan een kamer, waarin alles moest gebeuren en waar men leefde en sliep.

Als zo'n zatlap dan thuis geraakte, hadden de vrouwen vaak geen trek om zo'n vent binnen te laten. Je kan je indenken dat ze er niet erg fris uitzagen en riekten. In andere gevallen lukte het niet eens om thuis te komen.

Ook dan bracht de "doss house" uitkomst. Er werd contant betaald om over het touw te hangen, de dronkeman was zich er toch niet bewust van waar hij werd neergezet. Als betalen niet lukte, werden de twee pennies "op de lat" geschreven; ouderwets krediet.

De volgende dag zagen dit soort mensen er niet bepaald florissant uit. Je kan je dan voorstellen, dat er gevraagd wordt: "Wat zie jij er uit! Wat is er met je gebeurd?"
Antwoord: "I had a hangover."

Het spraakgebruik heeft de betekenis van het woord "hangover" een beetje veranderd, maar de herkomst is nog steeds duidelijk.
======================================

Weet je wie dat was?

                                         Lily's Cafe

Op het moment dat mijn vrouw op haar scootmobiel Lily's Cafe in Seaview is genaderd, komt een vrouw met twee hondjes haar tegemoet. De hondjes gaan behoorlijk tekeer. Mijn vrouw stopt om te zien of het veilig is om over te steken en de beestjes stoppen onmiddellijk. Wanner ze weer verder wil, begint het geblaf weer.

De vrouw verontschuldigd zich. Ze legt uit dat de gekke dieren denken dat zij de wielen in beweging brengen met hun geblaf. Ze doen dit bij grasmaaiers, scootmobiels en alles wat maar kleinere wielen heeft dan een auto. Mijn vrouw en ik lachen smakelijk om dit gekke verhaal en de vrouw lacht mee.

Als ze verder loopt, komen er een paar mensen aangelopen die duidelijk in de ernaast gelegen bistro willen gaan eten. Een man, die we al eerder hebben gesproken, wijst haar na en steekt tegen ons van wal: "Weet je wie dat is? Vast niet. Het is Clare Francis, misschien zegt dat iets meer? Het is de eerste vrouw die de wereld rond heeft gevaren en ze heeft 8 bestsellers geschreven."

Onder de indruk kijken we in de richting van de vrouw met haar honden, die inmiddels bijna uit het gezicht is verdwenen. Als we in The Old Fort wat drinken, besluiten we om haar even op te zoeken op Wikipedia.

                                                      Clare Francis in 2008

https://en.wikipedia.org/wiki/Clare_Francis

Ze is wat veranderd, duidelijk ouder geworden, maar het was haar echt. Haar ziekte zal haar ook niet echt goed gedaan hebben.

Elke keer weer zijn we verbaasd over wie je hier op the Isle of Wight tegen het lijf kan lopen. Misschien dat ik ook nog eens Mark King zal tegen komen. De leider en bassist van de band Level42. Ook hij komt van hier. En helemaal gelijk om hier te wonen. Beter kan eigenlijk niet.
====================================================

Eb

Het heeft behoorlijk gestormd vannacht en het duurt altijd wat uren voordat de zee daarna is gekalmeerd. Het is daarom altijd een mooi gezicht om op dit soort momenten even naar de kust te gaan en naar de zee te kijken. Daar kan echt geen tv tegenop.

Het zou laag water moeten zijn, maar de golven slaan krachtig tegen de zeewering en spatten dan schuimend uiteen. Meer mensen vinden dit een mooi schouwspel: mensen met honden en mensen met kinderen. Er is een stel met een tweeling van een jaar of 5. Al gauw hebben ze een stel diepe plassen gevonden en staan daarin te dansen. De ouders kennen hun kroost en hebben ze uitgedost in hoge laarzen en plastic regenkleding.

Een jong moedertje komt voorbij met een baby in een draagzak. Ze gaat bij de walkant staan en laat het kleintje genieten van de geluiden van de zee. Ik kan me voorstellen dat dit rustgevend is voor een zuigeling. Een plotseling opduikende hoge golf slaat over de vrij hoge muur en jaagt de nu natte moeder en kind naar een veiliger plek.

Een sportief ogende jonge vrouw met een meisje van een jaar of 12 lopen zonder aarzeling het pad af, waar 's-zomers de zeilboten naar het water gereden worden. Ze hebben vrij hoge laarzen aan, maar verder geen beschermende kledij. Ik kan zien wat ze willen: er loopt een pad langs de walkant, helaas onderbroken over een lengte van zo'n 25 meter. Om van deze kant het pad te bereiken, moet je over het smalle stuk strand dat hier ligt.

Bij eb kan je dit gemakkelijk doen. En het is nu eb.
Er zijn echter heel veel verschillende soorten eb en dit keer betekent het bepaald niet dat het echt laag water is. De twee wachten tot de branding zich teruggetrokken heeft en nemen dan een sprint. Het water komt echter veel sneller terug dan wat zij blijkbaar in gedachten hadden en ze raken tot aan hun middel in het water.

Lachend komen ze terug. "Ik dacht even dat jullie het zouden halen", zeg ik,
"Het is toch niet te doen", zegt de vrouw terwijl ze de laarzen van het meisje een voor een uittrekt en laat leeglopen. Al giechelend verdwijnen ze uit mijn zicht.
Als we langs een geparkeerde auto lopen, zie ik dat de vader zijn tweeling van hun natte kledij ontdoet. Gelukkig is het niet koud.
===========================================

De Weg Kwijt

Vanaf het bankje bij de zeewering hadden we een mooi uitzicht op de branding en de schepen, die verderop richting haven voeren. De zee was kalm en het geluid van de golfslag over de kiezelstenen aan de waterkant was erg rustgevend. De lucht zag er wat grauw uit, sommige zware wolken deden sterk aan het werk van de schilder Ruysdael denken. Het gaf ons niets, het was genieten.

Een vrij kleine auto reed ons langzaam voorbij, leek erg vol. Achterop was in plaats van een sticker met "Pas Op: Baby aan Boord" eentje te zien met de tekst "Galactic Shooter on Board". De auto parkeerde op de enige invalidenparkeerplaats; verderop waren vier lege andere plaatsen beschikbaar.

Achter elkaar stapten een jongen van een jaar of veertien met een vlezig gezicht en opgeschoren haar, een iets jonger, mager jochie met iets langer haar en een brilletje en een peuter met een wel erg dikke buik uit. Het arme kind leek wel zwanger, wat op die leeftijd niet te hopen is.

De jongens liepen het trappetje achter ons af dat naar het water leidde. De jongste liep naar het water, de oudste besloot de zeewering te beklimmen via de uitstekende stenen, de driekwart literfles met energy-drink tussen de tanden geklemd. Het dikke peutertje keek het hoofdschuddend aan en zei tegen ons dat zij dat echt niet ging doen. Die trap was er niet voor niets. Zij voegde zich bij het bebrilde jochie.

Inmiddels was er een magere jonge meid uit de auto geklommen, ook zij had op de achterbank gezeten. Ze was duidelijk in de groei: de lengte van de broekspijpen was vroeger aanleiding om iemand te vragen of het hoog water was. Op haar hoofd had ze modieus haar capuchon gedrapeerd, tegenwoordig hoort dat omdat dat een hoodie is. Vloekend vroeg ze of dit nu echt moest.
"Laat me er in! Verdomme, ik bevries zowat!" Het leek me sterk, het was immers tien graden celsius.

"Hou even vast!", riep de klimmer en wierp haar de fles toe. "Doe het zelf!", riep ze behulpzaam. Hij klauterde over de rand en wierp de nu lege fles richting prullenbak. Na een paar keer missen, keek hij in onze richting en stopte hem in de bak. Hij liep naar de voorkant van de auto waar ik een vrouw kon zien zitten en ging rare bekken trekken en tegen het raam kloppen. Vanuit de auto werd iets geroepen wat hem deed stoppen. In plaats daarvan besloot hij nu in de lantaarnpaal te klimmen, wat niet erg vlotte. Het meisje stond inmiddels weer bij de auto te vloeken. Het hielp haar niet veel en ze ging op een bankje verderop zitten, alwaar ze een dramatisch boze houding aannam.

De klimmer gaf het op en liep naar de kleine kinderen aan de waterkant. Een portier aan de voorkant ging open en een kaalgeschoren man stapte uit met een pakje shag en een sigaret in de hand. Hij had een huidskleur waarvan ik altijd aanneem dat je die krijgt van veel roken: een vale ongezonde kleur. "Ga je lekker?", vroeg hij aan het boze meisje.
"Stort toch in mekaar, LUL!", riep ze. Hij haalde zijn schouders op, bleef naar haar kijken en begon te roken.

"Soms kan ik je wel wat aandoen.", zei hij tenslotte.
"Ik vermoord jou eerst!" beloofde ze.

We hadden genoeg gezien en gehoord. Verderop is nog een mooie baai waar je heerlijk kan zitten.
En daar kunnen geen auto's komen.
===========================================================

Barcode

Ons supersonisch koffiezetapparaat had al na drie weken de geest gegeven. Via email deden wij ons beklag hierover bij de Duitse leverancier. Die gaf ons meteen de mogelijkheid om het onwillige geval terug te sturen. Het bedrijf zou kijken of het hersteld kon worden of dat wij in aanmerking kwamen om een vervanger te krijgen. Voor de ter postbezorging kregen wij via email een document wat geprint diende te worden.  Het bleek een vel wat in twee geknipt moest worden: een deel met drie barcodes en een uitgebreide instructie. De drie barcodes moesten aan het te verzenden pakket worden geplakt.

Op het postkantoortje nam de dienstdoende mevrouw het pakketje met het apparaat in ontvangst en daarna de handleiding. Voortvarend legde ze de handleiding terzijde en scande de bovenste barcode.
"Niks", mompelde ze. "Weer niks", volgde na de tweede scan. "Hmm, de computer zegt dat hij deze barcode niet herkent, hij is niet ingevoerd. Dat wordt moeilijk..."
Mijn vrouw bood aan om de instructie voor te lezen. Dat was de eer van de postbeambte te na en ze begon de kleine lettertjes hardop te lezen: "Eerst wegen, dan het land kiezen, dan de zipcode invoeren, dan de barcode scannen. Hoera! Jullie hebben geluk."

We keken elkaar even aan, bedankten de postmevrouw uitvoerig en besloten ons succes met een cappuccino met appeltaart te vieren. Boften wij even!
=================================================

Een vreemd groepje

Er kwam een vreemd uitziend groepje voorbij lopen: een jonge vrouw achter een enorme kinderwagen met een klein meisje aan haar hand. Aan de kinderwagen was de lijn bevestigd van een langharige teckel en achter het groepje liep een zwart/witte kat.

Mijn vrouw stopte ze, vroeg aan het moedertje of zij misschien de echtgenote was van Dave, de loodgieter. Dat was niet het geval, Dave was hun buurman, ook zijn partner had een baby.
"Maar", voegde ze er aan toe "Ik heb er twee". En warempel, er lag een tweeling in de wagen.
Mijn vrouw nam aan dat ze haar handen vol zou hebben: het andere kind kon niet ouder zijn dan een jaar of twee. "Dat kun je wel stellen", zuchtte ze.

Het meisje luisterde geinteresseerd wat de volwassenen zoal te bepraten hadden, de teckel zat geduldig te wachten en de kat drentelde een beetje om het groepje heen.
De kat bleek al 18 jaar oud te zijn en altijd mee te lopen als ze een blokje om gingen.
Wij waren uiteraard verbaasd, niet veel katten doen dit. Normaal vindt een kat het wel best als baas of bazin het huis uit loopt.

De kat leek het allemaal bijna te verstaan, maar was het blijkbaar snel zat.
"Miauw, mow", kreeg de mevrouw te horen.
"Oh, ik geloof dat we door moeten lopen" lachtte ze.
Het groepje zette zich weer in beweging, de kat liep achteraan. Ze deed me aan een schaapherder denken.
====================================================

Folly

                                          Folly Tower in Appley Park

Als je langs het kustpad naar Ryde loopt of fietst kom je dit aparte bouwsel tegen in Appley Park.
Ik vroeg me steeds af wat dit voor kasteeltje of gebouwtje is. Onlangs keken mijn vrouw en ik naar een programma over tochten over Engelse en Ierse kanalen met Prunella Scales (bekend als echtgenote van Basil Fawlty in de tv-serie Fawlty Towers) en haar man, Timothy West. Op een eilandje in het water was een dergelijk bouwsel te zien. Een folly volgens het programma.

Uiteraard heb ik iets verder gezocht en vond op Wikipedia een heel artikel over dit verschijnsel. Het is een paar eeuwen mode geweest voor groot-grondbezitters om voor de sier iets op hun land te zetten. Dit varieerde van nep-vuurtorens tot klooster-ruines tot Griekse tempels tot Egyptische pyramides tot Mongoolse tenten. Het kon niet gek genoeg zijn. De bouwsels hadden totaal geen enkel nut, waren slechts voor de sier gebouwd.

Deze bouwsels zijn in Ierland tijdens de hongersnood in de 19e eeuw veelal gebouwd om werklozen aan het werk te zetten. In Nederland is de Pyramide van Austerlitz befaamd; is opgebouwd om de soldaten van Napoleon bezig te houden tijdens een periode waarin niet gevochten hoefde te worden. In Engelse termen is de Pyramide van Austerlitz dus ook een folly.

De folly in Appley Park heeft overigens  tegenwoordig wel degelijk een functie: je kan er een kopje koffie of thee nuttigen en er is een souvenirswinkel in gehuisvest. Volgens de definitie is het dan geen folly meer, maar wegens de reden van de bouw blijft het dat natuurlijk wel.
=====================================================
                                         

Magma

Begin jaren '70 was ik een week met een van mijn vrienden in Parijs. We deden de normale toeristische uitstapjes en zaten daarom regelmatig in de Metro. Op een middag raakten we met twee leuke Parisiennes aan de praat, die bij ons kwamen zitten. Voordat ze uitstapten wilden ze met ons afspreken: er bleek een gratis popfestival te zijn. De Parijse dames noemden wat namen die me niets zeiden, tot ze aankwamen bij Magma. Die band kende ik wel: ze maakten een soort fusion van progrock en free jazz. Geen band die je daarmee kon vergelijken. Die band zien en dan nog gratis ook, dat was boffen. Ze legden uit waar het was en toen ze afscheid namen, was het: "A bientot!"

Hun uitleg was vrij goed, het vinden van het festival-terrein was geen enkel probleem. Het hele gebeuren bleek plaats te vinden in een enorme circustent, de grootste die ik ooit gezien heb. De meiden waren nergens te zien en wij besloten maar naar binnen te gaan en een plekje te zoeken. De ruimte was immens, je moest eerst door de enige ingang en liep dan langs het podium naar de houten banken, die tot in de nok waren opgesteld. We besloten om ergens in het midden te zitten; niet te veel beneden waar je gedrang kon verwachten en niet te hoog wegens mijn vreselijke hoogtevrees.

Toen we eenmaal zaten, konden we op ons gemak de tent doorspieden naar onze afspraakjes. De tijd verliep, volgens het schema zou de eerste band al een half uur aan het spelen moeten zijn, maar het enige wat je hoorde was ontevreden geroezemoes van het publiek. Ik had het idee dat er gewacht werd tot de tent vol zou zitten. Dit gebeurde niet; er werd afgetrapt door een band die zich keurig aan het publiek voorstelde. Ik verstond er niets van; veel had het ook niet uitgemaakt, ik kende ze toch niet. Al met al was het ook niet best wat we te horen kregen. Het publiek had er na vier nummers genoeg van en begon de naam van Magma te scanderen. Het leek me niet echt leuk voor de band die speelde, maar ze gingen dapper door.

Ze gingen ook door toen de eerste lege bierblikken richting podium gegooid werden. Toen de blikken halfvol of zelfs vol waren, werd het hen te gortig en ze vluchtten onder luid gejoel de tent uit. En toen was er dus weer niets, waarop een deel van het publiek interesse bleek te hebben een slopersbedrijf te beginnen. Er werd flink ingehakt op de houten banken. Verderop waren wat stoei-, misschien vechtpartijen te zien. Dit duurde een minuut of twintig. Daarna brak er paniek uit.

Franse oproerpolitie was de tent binnengekomen, in vol ornaat en ze bleek twee doelen te hebben: de tent schoonvegen en op alle aanwezigen in te hakken met hun wapenstokken. Het publiek kreeg verschillende gedachten: uit de tent vluchten, waarbij je dus wel langs de politie moest. Zonder een paar venijnige meppen kwam je daar niet langs. Ze sloegen raak en hard en ze het interesseerde ze echt niet wie de klappen kreeg. Ik zag zowel een dikke jongen in een leren jas als een meisje in een soort hippie-outfit met bebloed hoofd uiteindelijk de tent uitraken.

Een ander deel van het publiek probeerde de wapenstokken te ontwijken, maar werd daardoor steeds meer in een hoek gedreven. We besloten het resultaat niet af te wachten en gingen tot boven in de tent. Bovenin kregen we het voor elkaar om het dak van de tent te openen en eruit te kruipen.
De achterkant van de tent bleek het geraamte te tonen: een soort stijger-constructie. Ik besloot niet omlaag te kijken, of in ieder geval zo weinig mogelijk en we klommen bevend en wel omlaag.

Achter de tent was de strijd amper te horen, maar echt veilig voelden we ons nog niet. Half lopend, half rennend maakten we ons uit de voeten. Pas in een cafeetje in een naburige wijk kwamen we tot rust achter een verdiend glas bier. "Wel jammer van die meiden.", zei ik en ondanks alles kregen we de slappe lach.
=================================================

John Cooper Clarke

John Cooper Clarke, de Engelse kruising tussen Jules Deelder en Herman Brood, de eerste punk-dichter die optrad tussen de bands. Net als Jules Deelder spuwt hij in sneltreinvaart een salvo aan woorden de zaal in. Het was voor mij een grote uitdaging om zijn poezie in het theater te kunnen volgen. Het lukte mij niet voor 100%: je kan geen moment je aandacht laten verslappen.

Na het optreden trokken we onze jassen aan en werden aangesproken door een imposante man. Het bleek de manager van Cooper Clarke te zijn, in een vorig leven drummer in de befaamde punkgroep The Clash. Dat was voor mij al een sensatie. Hij vroeg of we genoten hadden en wij beaamden dat. Mijn vrouw voegde er nog aan toe dat ze de dichter zo'n 35 jaar eerder ook had zien optreden. Dat vond de manager een prachtig verhaal en meende dat dit gedeeld moest worden met John Cooper Clarke.

Deze was aan het kletsen met wat bewonderaars, maar die werden resoluut aan de kant geschoven.
"John, dit vind je vast leuk!" Mijn vrouw moest het verhaal over het eerdere optreden nog eens doen.
De dichter kon zich het optreden herinneren, wat op zich al wonderlijk is vanwege zijn drugs-verslaving in die tijd. Hij vroeg of de voorstelling van vanavond de moeite waard was vergeleken met die van 35 jaar terug. Mijn vrouw antwoordde: "Vanavond was nog beter!"

De dichter vond dat mijn vrouw een lieve schat was, greep haar beet en gaf haar een smakkerd. Daarna ging hij, meer dan gewillig op de foto met haar en signeerde ons programmaboekje.
Toen we in de taxi naar huis stapten, zei ik tegen mijn vrouw dat ik bijna jaloers was geworden.
"Hij zoent echt niet lekker", reageerde ze en trok een vies gezicht.
"Daarom BIJNA!", had ik het laatste woord.
========================================================

Een foto

                     The Old Fort in de Solent, tussen the Isle of Wight en het vasteland van Engeland.

Het was woensdagavond, Curry Night in de pub The Old Fort. We waren mooi op tijd, hopelijk kregen we een tafeltje met een mooi uitzicht op de Solent. Vanuit de pub is het oude fort goed te zien. Het is er eentje van een hele serie van die dingen, ooit gebouwd om Engeland te beschermen tegen Napoleon lll.

Er kwam net iemand naar buiten lopen. Ik herkende hem meteen: het was de wat vreemd uitziende man die altijd naast de deur zit in een soort schoolbank. Zijn gezicht geeft altijd een constante verbazing weer. Bij vertrek uit de pub wenst hij altijd iedereen luidkeels goedenavond.

Hij liep naar ons toe en haalde een map tevoorschijn, een soort ding waar kunstenaars hun portfolio in zouden bewaren. Er bleek een foto in te zitten. Een heel grote en zeer professioneel uitziende afdruk nog wel, van deze verbaasd kijkende man vlak voor het fort in het water. "Ik ben er geweest!", riep hij enthousiast. "Wat een mooie foto!", zei mijn vrouw. Hij knikte en stopte de foto terug.

Terwijl wij verder liepen vroeg mijn vrouw zachtjes: "Waarom liet hij die speciaal aan ons zien?"
Ik wees achter me, waar hij inmiddels een ouder echtpaar aansprak en de map weer uit zijn tas haalde. Ze knikte begrijpend en we liepen de pub binnen.
==========================================================

Meeuwen

In plaats van oud brood in de vuilniszak te stoppen, geven wij het aan de vogels. Aan de kust heb je geen eenden en dus geven we het aan meeuwen en een enkele kraai.

Terwijl mijn vrouw hiermee vanmiddag bezig was, stopte ze even. Er kwam een gezette vrouw aanlopen met van die stokken die je gebruikt voor Nordic Walks. Achter haar liep een net zo dikke man, gehuld in een jogging pak. De vrouw keek afkeurend: "Tss, de meeuwen voeren. Je zou de doodstraf moeten krijgen!"

"Zeker jaloers", dacht ik, maar we zwegen allebei, keken elkaar alleen maar even aan. Toen ze gepasserd waren, wierp mijn vrouw opnieuw een versnipperde boterham richting zee. Een tiental meeuwen wierp zich krijsend op de lekkernij. Ik hoopte even dat ze de vrouw zouden onderschijten, maar dat gebeurde niet. Soms is er geen gerechtigheid...
==============================================================

Een Mysterie

Op 14 september 2015 werd om bijna half acht 's-avonds op Yaverland Beach, aan de westzijde van het eiland Wight een gele kayak aangetroffen met een dode man.

Uiteraard werd de politie gewaarschuwd. Deze heeft geen idee hoe de man om het leven is gekomen. Verder heeft men geen idee om wie het gaat. Het enige dat men weet is dat het gaat om een man, die tussen de 25 en 35 jaren oud is; hij heeft blauwe ogen, donker haar, een verzorgd gebit en ogenschijnlijk in een zeer goede conditie.

                                          Yaverland Beach

De politie heeft een oproep gedaan aan het publiek om informatie over deze man.
Inmiddels weet men wel dat de man voor het laatst in het openbaar gezien is in een kayak-winkel in Newhaven in Sussex op het vasteland van Engeland op 8 september 2015. Zes dagen eerder.

                                          Newhaven, Sussex

                                          De winkel waar de man voor het laatst is gezien

Vooralsnog denkt de politie niet aan een misdrijf: men heeft het over een onverklaarbare dood.

Het zette mij aan het denken. Zou de man van het vasteland helemaal naar Yaverland gevaren zijn? Of wilde hij de kortere oversteek maken naar Ryde of Cowes in het noorden van Wight en onderweg in problemen zijn gekomen? Of zou hij met de auto de oversteek via de ferry hebben gemaakt en dan zijn gaan varen in zijn kayak vanuit een plekje op Wight? In dat geval zou zijn auto ergens geparkeerd moeten zijn. Helaas voor deze zaak zijn op Wight de meeste van de parkeerplekken gratis, dus een plotselinge ontdekking door een parkeerwachter zit er niet in.

Op Wight gebeurt niet echt veel, grootste nieuws vandaag is het van de weg slippen van een auto. Een zaak als deze trekt dus de aandacht. Ik ben zeker van plan nieuws hierover nauwlettend te volgen en ik zal dit stuk aanvullen als er wat te melden valt.
==================================================

Inmiddels is het 9 oktober 2015. Nog steeds is niet bekend wie deze man is.
Er is wel bekend gemaakt dat hij in de winkel in Newhaven een Sevylor Colorado kayak heeft gekocht voor £ 279.99.
En er is een e-foto gepubliceerd in de landelijke pers, geconstrueerd door de politie van Hampshire, waar the Isle of Wight onder valt. Misschien dat dit gaat helpen?
Dit is hem:

Als er nieuws te melden is, zal ik dat zeker doen.
==================================================

19 oktober 2015 weet men eindelijk om wie het gaat: Morgan Savage, 40 jaar, een specialist in geriatrische psychiatrie en afkomstig van Dublin in Ierland. En eindelijk was de politie in staat om de familie in te lichten.

Nog steeds hangt er een zweem van mysterie om de dood van de kayaker. Autopsie heeft tot nu toe geen duidelijke reden kunnen geven voor de dood van deze, op het oog, kerngezonde man. De patholoog anatoom gaat verder onderzoek doen. En nog steeds is niet duidelijk hoe hij op Wight is aanbeland.
===================================================

Het verdere onderzoek van de patholoog anatoom heeft wat opgeleverd! Op 27 oktober 2015 werd bekend gemaakt dat Morgan Savage een steekwond in zijn nek, aan de rechterkant heeft. Die is hem fataal geworden, Verder bleken er snijwonden aan zijn linkerpols te zijn.

Nu is dus wel bekend hoe hij om het leven is gekomen, maar zijn er overduidelijk wat nieuwe vragen opgekomen. Het onderzoek wordt door de politie voortgezet.
===================================================

Op 4 maart 2016 kan ik eindelijk weer wat nieuws melden.
De politie heeft besloten dat Morgan Savage door zelfmoord om het leven is gekomen. Er zijn geen bewijzen dat er iemand anders dan hemzelf bij zijn dood was betrokken.

Voor mij blijven er vragen:
- Hoe zit het met die steekwond in zijn nek en de snijwond aan zijn pols? Zou dat door de rotsen rondom het eiland  zijn veroorzaakt? Ik kan me niet indenken dat hij zichzelf in zijn nek heeft gestoken.
- Waarom heeft hij zelfmoord gepleegd? Er waren geen psychische problemen, geen materiele - gezien zijn prima baan - en eveneens geen persoonlijke omstandigheden die in die richting kunnen wijzen.

Het blijft een vreemd verhaal, maar voor justitie is het boek dus gesloten.
Ik zou het echter niet vreemd vinden als er over een tijd een heel ander verhaal op komt duiken.
==================================================