Tuesday, 8 November 2016

Waarom heet een kater in het Engels een "hangover"?


Misschien heb je je wel eens afgevraagd waarom een kater in het Engels een hangover wordt genoemd?

Voor de reden moeten we een beetje terug in de tijd. In de 19e en ook nog in het begin van de 20e eeuw was een deel van de Engelse bevolking erg arm. Zo'n 30% van de mensen leefde in pure armoe en daarvan had een derde zelfs geen dak boven het hoofd. Er zat in zo'n geval niet veel anders op dan buiten te slapen, iets wat zelfs in onze moderne tijd eigenlijk nog te veel voorkomt.

Als het koud en guur was, of zelfs vroor, was er een mogelijkheid voor de arme sloebers om toch binnen te slapen. Voor een paar pennies kon je terecht in een "doss house". Aldaar had je twee mogelijkheden om te slapen.
Voor 4 pennies kon je in een soort doodskist slapen; niet erg gerieflijk. Het was niet meer dan een kist met wat lakens of een strooien matras op de bodem.


Voor velen was 4 pennies een bedrag wat ze onmogelijk konden betalen. Het alternatief kostte maar 2 pennies: de "hangover rope". Het was niet meer dan een touw waar je half over heen hing en zo moest slapen, maar men was in ieder geval binnen.


Een van de sociale problemen in deze tijd was alcoholisme. Je kan je indenken dat nogal wat mensen na een werkdag van 10 tot zelfs 18 uur vergetelheid zochten in de drank. Even weg uit de miserie. Soms ging het hele dagloon of weekloon er aan. Dit waren meestal mensen die gewoon een gezin hadden en een plek, waar ze woonden. Vaak niet meer dan een kamer, waarin alles moest gebeuren en waar men leefde en sliep.

Als zo'n zatlap dan thuis geraakte, hadden de vrouwen vaak geen trek om zo'n vent binnen te laten. Je kan je indenken dat ze er niet erg fris uitzagen en riekten. In andere gevallen lukte het niet eens om thuis te komen.

Ook dan bracht de "doss house" uitkomst. Er werd contant betaald om over het touw te hangen, de dronkeman was zich er toch niet bewust van waar hij werd neergezet. Als betalen niet lukte, werden de twee pennies "op de lat" geschreven; ouderwets krediet.

De volgende dag zagen dit soort mensen er niet bepaald florissant uit. Je kan je dan voorstellen, dat er gevraagd wordt: "Wat zie jij er uit! Wat is er met je gebeurd?"
Antwoord: "I had a hangover."

Het spraakgebruik heeft de betekenis van het woord "hangover" een beetje veranderd, maar de herkomst is nog steeds duidelijk.
======================================

Wednesday, 13 July 2016

Weet je wie dat was?


                                         Lily's Cafe

Op het moment dat mijn vrouw op haar scootmobiel Lily's Cafe in Seaview is genaderd, komt een vrouw met twee hondjes haar tegemoet. De hondjes gaan behoorlijk tekeer. Mijn vrouw stopt om te zien of het veilig is om over te steken en de beestjes stoppen onmiddellijk. Wanner ze weer verder wil, begint het geblaf weer.

De vrouw verontschuldigd zich. Ze legt uit dat de gekke dieren denken dat zij de wielen in beweging brengen met hun geblaf. Ze doen dit bij grasmaaiers, scootmobiels en alles wat maar kleinere wielen heeft dan een auto. Mijn vrouw en ik lachen smakelijk om dit gekke verhaal en de vrouw lacht mee.

Als ze verder loopt, komen er een paar mensen aangelopen die duidelijk in de ernaast gelegen bistro willen gaan eten. Een man, die we al eerder hebben gesproken, wijst haar na en steekt tegen ons van wal: "Weet je wie dat is? Vast niet. Het is Clare Francis, misschien zegt dat iets meer? Het is de eerste vrouw die de wereld rond heeft gevaren en ze heeft 8 bestsellers geschreven."

Onder de indruk kijken we in de richting van de vrouw met haar honden, die inmiddels bijna uit het gezicht is verdwenen. Als we in The Old Fort wat drinken, besluiten we om haar even op te zoeken op Wikipedia.

                                                      Clare Francis in 2008

https://en.wikipedia.org/wiki/Clare_Francis

Ze is wat veranderd, duidelijk ouder geworden, maar het was haar echt. Haar ziekte zal haar ook niet echt goed gedaan hebben.

Elke keer weer zijn we verbaasd over wie je hier op the Isle of Wight tegen het lijf kan lopen. Misschien dat ik ook nog eens Mark King zal tegen komen. De leider en bassist van de band Level42. Ook hij komt van hier. En helemaal gelijk om hier te wonen. Beter kan eigenlijk niet.
====================================================

Sunday, 3 January 2016

Eb



Het heeft behoorlijk gestormd vannacht en het duurt altijd wat uren voordat de zee daarna is gekalmeerd. Het is daarom altijd een mooi gezicht om op dit soort momenten even naar de kust te gaan en naar de zee te kijken. Daar kan echt geen tv tegenop.

Het zou laag water moeten zijn, maar de golven slaan krachtig tegen de zeewering en spatten dan schuimend uiteen. Meer mensen vinden dit een mooi schouwspel: mensen met honden en mensen met kinderen. Er is een stel met een tweeling van een jaar of 5. Al gauw hebben ze een stel diepe plassen gevonden en staan daarin te dansen. De ouders kennen hun kroost en hebben ze uitgedost in hoge laarzen en plastic regenkleding.

Een jong moedertje komt voorbij met een baby in een draagzak. Ze gaat bij de walkant staan en laat het kleintje genieten van de geluiden van de zee. Ik kan me voorstellen dat dit rustgevend is voor een zuigeling. Een plotseling opduikende hoge golf slaat over de vrij hoge muur en jaagt de nu natte moeder en kind naar een veiliger plek.

Een sportief ogende jonge vrouw met een meisje van een jaar of 12 lopen zonder aarzeling het pad af, waar 's-zomers de zeilboten naar het water gereden worden. Ze hebben vrij hoge laarzen aan, maar verder geen beschermende kledij. Ik kan zien wat ze willen: er loopt een pad langs de walkant, helaas onderbroken over een lengte van zo'n 25 meter. Om van deze kant het pad te bereiken, moet je over het smalle stuk strand dat hier ligt.

Bij eb kan je dit gemakkelijk doen. En het is nu eb.
Er zijn echter heel veel verschillende soorten eb en dit keer betekent het bepaald niet dat het echt laag water is. De twee wachten tot de branding zich teruggetrokken heeft en nemen dan een sprint. Het water komt echter veel sneller terug dan wat zij blijkbaar in gedachten hadden en ze raken tot aan hun middel in het water.

Lachend komen ze terug. "Ik dacht even dat jullie het zouden halen", zeg ik,
"Het is toch niet te doen", zegt de vrouw terwijl ze de laarzen van het meisje een voor een uittrekt en laat leeglopen. Al giechelend verdwijnen ze uit mijn zicht.
Als we langs een geparkeerde auto lopen, zie ik dat de vader zijn tweeling van hun natte kledij ontdoet. Gelukkig is het niet koud.
===========================================


Friday, 4 December 2015

De Weg Kwijt



Vanaf het bankje bij de zeewering hadden we een mooi uitzicht op de branding en de schepen, die verderop richting haven voeren. De zee was kalm en het geluid van de golfslag over de kiezelstenen aan de waterkant was erg rustgevend. De lucht zag er wat grauw uit, sommige zware wolken deden sterk aan het werk van de schilder Ruysdael denken. Het gaf ons niets, het was genieten.

Een vrij kleine auto reed ons langzaam voorbij, leek erg vol. Achterop was in plaats van een sticker met "Pas Op: Baby aan Boord" eentje te zien met de tekst "Galactic Shooter on Board". De auto parkeerde op de enige invalidenparkeerplaats; verderop waren vier lege andere plaatsen beschikbaar.

Achter elkaar stapten een jongen van een jaar of veertien met een vlezig gezicht en opgeschoren haar, een iets jonger, mager jochie met iets langer haar en een brilletje en een peuter met een wel erg dikke buik uit. Het arme kind leek wel zwanger, wat op die leeftijd niet te hopen is.

De jongens liepen het trappetje achter ons af dat naar het water leidde. De jongste liep naar het water, de oudste besloot de zeewering te beklimmen via de uitstekende stenen, de driekwart literfles met energy-drink tussen de tanden geklemd. Het dikke peutertje keek het hoofdschuddend aan en zei tegen ons dat zij dat echt niet ging doen. Die trap was er niet voor niets. Zij voegde zich bij het bebrilde jochie.

Inmiddels was er een magere jonge meid uit de auto geklommen, ook zij had op de achterbank gezeten. Ze was duidelijk in de groei: de lengte van de broekspijpen was vroeger aanleiding om iemand te vragen of het hoog water was. Op haar hoofd had ze modieus haar capuchon gedrapeerd, tegenwoordig hoort dat omdat dat een hoodie is. Vloekend vroeg ze of dit nu echt moest.
"Laat me er in! Verdomme, ik bevries zowat!" Het leek me sterk, het was immers tien graden celsius.

"Hou even vast!", riep de klimmer en wierp haar de fles toe. "Doe het zelf!", riep ze behulpzaam. Hij klauterde over de rand en wierp de nu lege fles richting prullenbak. Na een paar keer missen, keek hij in onze richting en stopte hem in de bak. Hij liep naar de voorkant van de auto waar ik een vrouw kon zien zitten en ging rare bekken trekken en tegen het raam kloppen. Vanuit de auto werd iets geroepen wat hem deed stoppen. In plaats daarvan besloot hij nu in de lantaarnpaal te klimmen, wat niet erg vlotte. Het meisje stond inmiddels weer bij de auto te vloeken. Het hielp haar niet veel en ze ging op een bankje verderop zitten, alwaar ze een dramatisch boze houding aannam.

De klimmer gaf het op en liep naar de kleine kinderen aan de waterkant. Een portier aan de voorkant ging open en een kaalgeschoren man stapte uit met een pakje shag en een sigaret in de hand. Hij had een huidskleur waarvan ik altijd aanneem dat je die krijgt van veel roken: een vale ongezonde kleur. "Ga je lekker?", vroeg hij aan het boze meisje.
"Stort toch in mekaar, LUL!", riep ze. Hij haalde zijn schouders op, bleef naar haar kijken en begon te roken.

"Soms kan ik je wel wat aandoen.", zei hij tenslotte.
"Ik vermoord jou eerst!" beloofde ze.

We hadden genoeg gezien en gehoord. Verderop is nog een mooie baai waar je heerlijk kan zitten.
En daar kunnen geen auto's komen.
===========================================================


Thursday, 3 December 2015

Barcode


Ons supersonisch koffiezetapparaat had al na drie weken de geest gegeven. Via email deden wij ons beklag hierover bij de Duitse leverancier. Die gaf ons meteen de mogelijkheid om het onwillige geval terug te sturen. Het bedrijf zou kijken of het hersteld kon worden of dat wij in aanmerking kwamen om een vervanger te krijgen. Voor de ter postbezorging kregen wij via email een document wat geprint diende te worden.  Het bleek een vel wat in twee geknipt moest worden: een deel met drie barcodes en een uitgebreide instructie. De drie barcodes moesten aan het te verzenden pakket worden geplakt.

Op het postkantoortje nam de dienstdoende mevrouw het pakketje met het apparaat in ontvangst en daarna de handleiding. Voortvarend legde ze de handleiding terzijde en scande de bovenste barcode.
"Niks", mompelde ze. "Weer niks", volgde na de tweede scan. "Hmm, de computer zegt dat hij deze barcode niet herkent, hij is niet ingevoerd. Dat wordt moeilijk..."
Mijn vrouw bood aan om de instructie voor te lezen. Dat was de eer van de postbeambte te na en ze begon de kleine lettertjes hardop te lezen: "Eerst wegen, dan het land kiezen, dan de zipcode invoeren, dan de barcode scannen. Hoera! Jullie hebben geluk."

We keken elkaar even aan, bedankten de postmevrouw uitvoerig en besloten ons succes met een cappuccino met appeltaart te vieren. Boften wij even!
=================================================

Monday, 16 November 2015

Een vreemd groepje

Er kwam een vreemd uitziend groepje voorbij lopen: een jonge vrouw achter een enorme kinderwagen met een klein meisje aan haar hand. Aan de kinderwagen was de lijn bevestigd van een langharige teckel en achter het groepje liep een zwart/witte kat.

Mijn vrouw stopte ze, vroeg aan het moedertje of zij misschien de echtgenote was van Dave, de loodgieter. Dat was niet het geval, Dave was hun buurman, ook zijn partner had een baby.
"Maar", voegde ze er aan toe "Ik heb er twee". En warempel, er lag een tweeling in de wagen.
Mijn vrouw nam aan dat ze haar handen vol zou hebben: het andere kind kon niet ouder zijn dan een jaar of twee. "Dat kun je wel stellen", zuchtte ze.

Het meisje luisterde geinteresseerd wat de volwassenen zoal te bepraten hadden, de teckel zat geduldig te wachten en de kat drentelde een beetje om het groepje heen.
De kat bleek al 18 jaar oud te zijn en altijd mee te lopen als ze een blokje om gingen.
Wij waren uiteraard verbaasd, niet veel katten doen dit. Normaal vindt een kat het wel best als baas of bazin het huis uit loopt.

De kat leek het allemaal bijna te verstaan, maar was het blijkbaar snel zat.
"Miauw, mow", kreeg de mevrouw te horen.
"Oh, ik geloof dat we door moeten lopen" lachtte ze.
Het groepje zette zich weer in beweging, de kat liep achteraan. Ze deed me aan een schaapherder denken.
====================================================

Monday, 9 November 2015

Folly

                                          Folly Tower in Appley Park

Als je langs het kustpad naar Ryde loopt of fietst kom je dit aparte bouwsel tegen in Appley Park.
Ik vroeg me steeds af wat dit voor kasteeltje of gebouwtje is. Onlangs keken mijn vrouw en ik naar een programma over tochten over Engelse en Ierse kanalen met Prunella Scales (bekend als echtgenote van Basil Fawlty in de tv-serie Fawlty Towers) en haar man, Timothy West. Op een eilandje in het water was een dergelijk bouwsel te zien. Een folly volgens het programma.

Uiteraard heb ik iets verder gezocht en vond op Wikipedia een heel artikel over dit verschijnsel. Het is een paar eeuwen mode geweest voor groot-grondbezitters om voor de sier iets op hun land te zetten. Dit varieerde van nep-vuurtorens tot klooster-ruines tot Griekse tempels tot Egyptische pyramides tot Mongoolse tenten. Het kon niet gek genoeg zijn. De bouwsels hadden totaal geen enkel nut, waren slechts voor de sier gebouwd.

Deze bouwsels zijn in Ierland tijdens de hongersnood in de 19e eeuw veelal gebouwd om werklozen aan het werk te zetten. In Nederland is de Pyramide van Austerlitz befaamd; is opgebouwd om de soldaten van Napoleon bezig te houden tijdens een periode waarin niet gevochten hoefde te worden. In Engelse termen is de Pyramide van Austerlitz dus ook een folly.

De folly in Appley Park heeft overigens  tegenwoordig wel degelijk een functie: je kan er een kopje koffie of thee nuttigen en er is een souvenirswinkel in gehuisvest. Volgens de definitie is het dan geen folly meer, maar wegens de reden van de bouw blijft het dat natuurlijk wel.
=====================================================